Ironie (!)

#24 – Zoete Zwartkijker

Deze stijlfiguur veroorzaakt wel eens misverstanden. Maar, ik vind ze geniaal! Zo geniaal!
Ik maak er dan ook maar al te vaak gretig gebruik van. Zo hier een daar! Het vrolijkt het boeltje op! Normaal kan men aan de hand van gezichtsuitdrukkingen en intonatie de verstaander extra duidelijk maken dat het gezegde niet letterlijk bedoeld is.

Maar hier. In geschreven teksten ligt dat anders. Noch lichaamstaal, noch intonatie aanwezig.
Sommige schrijvende zielen zullen dan een smiley gebruiken om een extra hint te geven, maar dat gaan we hier niet doen hoor! Nee! Misschien kunnen we een ironieteken gebruiken (!)? Dat wordt ook gebruikt in de literatuur, zo ergens dacht ik.

Gelukkig prijkt een duidelijke titel aan het hetgeen volgen zal. Bedankt TL, dat is duidelijk (!)

Zoete Zwartkijker - TL

Logo Zoete Zwartkijker – TL

24 – Ironie (!)

Gastblogger: TL / Rubriek: Zoete Zwartkijker / Op woensdag

Mensen vinden me de vrolijkheid zelve: altijd goedgemutst en steeds een goed woord over voor mijn medemens. De wereld ziet me graag, vindt me een vleesgeworden zonnestraal.

Mijn hart loopt over van liefde voor de grootse natuur die ons omringt. De fauna en flora die de Here Gods heeft geschapen raakt me tot in het diepste van mijn vezels. Wat een mooie complexiteit, heterogeen en toch homogeen; verrassend en tegelijkertijd zo herkenbaar. Het mentale orgasme is me steeds nabij tijdens een fikse boswandeling.

Triviale televisie fascineert me mateloos, en de zoektocht naar de interessante kern van een gesprek kan me niet boeien. Gewoon televisie aanzetten en kijken, hersenen afzetten en opnemen; that’s were it’s at!
Filosofische, zieluitspittende interviews tracht ik te mijden, omdat daar wat teveel over moet nagedacht worden. Nadenken voor de buis, contradictio in terminis, toch? En moest ik het nog allemaal begrijpen, wat die mannen allemaal van termen uitbrengen. Moeilijk, man man man…

Het verkeer zal ook nooit in mijn kleren zitten. Traag rijdende mensen brengen mij tot rust en chauffeurs die zich niet aan de regels houden, tracht ik vriendelijk ter hulp te schieten door hen verkeerdelijk voorrang te geven en met een lach hun dag te verblijden. Fietsers en voetgangers die zich alles permitteren bedek ik met de mantel der liefde en ik laat het me niet storen; ik ben sneller met de wagen, dus zij mogen al eens iets meer…

Zelden zal ik zaken storend vinden in deze wereld, zal zelden wanpraktijken aankaarten en zal deze mooie wereld steeds lachend tegemoet gaan. Spelende kindertjes zal ik steeds lachend groeten en immer opgewekt mijn speelse dag verderzetten. Indien mogelijk trap ik met plezier een balletje met de dartele pagadders en hun hoge lachjes klinken als hemelse gezangen in mijn oren.

Oude mensen tenslotte zijn het summum van de samenleving. Kijk maar eens, zelden een rimpelig, krimpend wezentje gehaat; de neiging om liefkozend in de hangende wangetjes te knijpen besluipt me steeds; dat zij dit liever geen tweede keer zien gebeuren, deert me niet. Ik blijf hen over het bolletje aaien als ware een verliefd mannetje. Misschien ben ik wel verliefd op oude mensjes, wie weet? Graag word ik ook zo oud, ik droom ervan! Genietend van het schitterend positieve leven en steeds gelovend in het goede van de mensen. Glimlachend door de wereld gaan, op eigen tempo en gewoon de eigen weg volgen. Laat het ons hopen!

’t Moest eens waar zijn, verdorie…

TL

 

Dit is artikel #24 in de rubriek Zoete Zwartkijker op woensdag. Wens je graag alle artikels in deze rubriek te bekijken, dan kan je terecht bij de zoekfunctie onder ‘Zoete Zwartkijker’.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: