Voir une amie pleurer

#23 – Zoete Zwartkijker

Speechless.

Zoete Zwartkijker - TL

Logo Zoete Zwartkijker – TL

23 – Voir une amie pleurer

Gastblogger: TL / Rubriek: Zoete Zwartkijker / Op woensdag

“Wie mijn vrienden raakt, raakt mij”, een uitspraak die maar al te vaak gebruikt of gedacht wordt. Meestal wat te lichthartig, want het bevat een serieuze, empathische verantwoordelijkheid. Zoals jullie al wel weten, is empathie mij haast volledig vreemd; I feel nothing, nothing at all…
Maar soms, soms… soms sluipt er toch met medegevoel door de mazen van het afbloknet.
And then it hurts like a motherf*cker…

Meestal doet het me weinig, iemand in nood. Kan er weinig aan doen… Ik wìl het misschien wel voelen en het mij aantrekken, maar het lukt me gewoon niet; deel van de vreemdheid die ik bezit, zeker? Iemand met problemen in de familie? Los het op he man… Verdriet in de liefde? Told ya… Moeilijkheden op het werk? Het leven is gemaakt om af te zien…

Maar met sommige mensen heb je dan toch weer die extra band, waardoor je de pijn voelt die zij voelen. Nuja, ik zeg ‘sommige mensen’; het zijn slechts een paar enkelingen die dit emotioneel privilege van mij mogen genieten. De rest… can go to hell, I don’t mind.
En deze mensen maken het leven rijker, aangenamer, doch zwaarder en uitdagender.

Want als ik pijn, last of moeilijkheden heb, probeer ik dat op te lossen. Vervelende zaken elimineren, dat doen we allemaal wel zeker? Probleem is dat mensen met problemen – correctie: goedhartige mensen met problemen – hun omgeving niet willen lastigvallen met hun lastige situaties. “Ik wil niet tot last zijn”, klinkt het dan al te vaak. Mooi, maar natuurlijk eerder negerend dan probleemoplossend. Waardoor de omgeving dus wel merkt dat er wat loos is, maar geen steunende woorden kan opbrengen of oplossende suggesties kan aanbrengen, om de persoon in nood ter hulp te schieten.

Een neerwaartse spiraal vormt zich
Groter en groter
Uitgestoken armen zeldzaam
Vastklamppunten beperkt
Reddende stammen amper drijvend
Hopend op niets

Maaike verwoordt het (zoals altijd) weer heel mooi.
Maar het valt moeilijk het lijmpunt te bepalen, en al zeker als men de stukken wegsteekt…

TL

 

Dit is artikel #23 in de rubriek Zoete Zwartkijker op woensdag. Wens je graag alle artikels in deze rubriek te bekijken, dan kan je terecht bij de zoekfunctie onder ‘Zoete Zwartkijker’.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: