Schoolse gewichtloosheid

Over hoe ongeduldig ik wel niet was, over hoe ik geen afstand kon nemen van die ene bikini en de begin-twintigers die me op de zenuwen werkten!

“Ga ergens anders voozen A.U.B.!”

Als ik iets wil, dan ben ik ongeduldig. En dat is vrijwel met alles zo.
Of het nu gaat om een droom, een lekker snoepje, een nieuw gadget of….

“Ik wil meer gaan zwemmen!”, dat kwam vorige week in me op. Uit het niets. Gewoon, een wekelijks bezoekje aan het stedelijk zwembad lijkt me wel wat. Ik zwem graag, mijn schoolse schoolslag is meer dan oké en ik hou van de bijna gewichtloosheid in het water. Zo zwom ik vorige zomer iedere ochtend in Griekenland mijn baantjes af. Nostalgisch genieten. Dus waarom niet! Ik was toch op zoek naar een extra cardioactiviteit.

Nostalgisch genieten - Griekenland

Nostalgisch genieten – Griekenland

En ik zei het net: als ik iets wil, dan ben ik ongeduldig. Had ik op dat moment – het was 21u00 – nog toegang gekregen tot het zwembad, ik had het gedaan. Jammer! Gesloten. De volgende dag dan maar. Maar! Ik had echter nog een probleem. Mijn lievelingsbikini – mijn grote favoriet heeft zijn beste tijd gehad. Ik heb hem letterlijk gedragen tot het gewoon bijna niet meer kon. Jaren en jaren lag hij in mijn kast te blinken, enkele keren op een jaar werd hij bovengehaald voor een sauna- of wellnessbezoekje, een uitzonderlijk mooie dag hier in België of op vakantie. Het kon me helemaal niet schelen dat het model misschien of misschien ook niet gedateerd was, de kleur bijna verschenen was. Ik ben namelijk heel kieskeurig wanneer het op bikini’s aankomt. Ik heb zelden een ‘oh-kijk-waaauw!’-gevoel. Een nog groter probleem is dat ik heel moeilijk een bikini vind die me goed past, me perfect aan het lijf zit. Ik ben dus niet het meisje met 5 tot 10 bikini’s in mijn kast. Nee, ik heb er maar ééntje. En nu, geentje. Mijn zoektocht naar een nieuwe bikini baarde me onmiddellijk zorgen. Ik wist dat het me tijd ging kosten, wat ook betekende dat ik nog niet gauw kon gaan zwemmen. Hoe stom! Want ik ben ongeduldig.

Een week later had ik er nog steeds geen. Mijn ongeduldigheid bereikte een vervelende piek en ik besloot mijn lievelingsbikini nog een kans te geven. “Die ene keer zal toch nog wel lukken”, dacht ik.

Daar stond ik dan, (iets minder dan vroeger) te blinken in my favourite one. Niet veel volk, gelukkig. Zo’n kinderdrukte in het zwembad vind ik maar niets. Ik wou tenslotte enkel baantjes trekken, een kilometertje schools zwemmen en nog even een tiental minuten observerend rusten. Een vijftigmeterbad, dat wil zeggen dat ik er 20 moet zwemmen. Geen enkel probleem. Ik ging aan de slag. Er was een baan voorzien voor de bewuste baantjeszwemmers. Goed! Dat wil zeggen: enkel voor diegenen die baantjes zwemmen, toch?! Er gingen me enkele mensen voor, ik volgde. In de baan. Plots zag ik in mijn ooghoek enkele begin-twintigers. Twee meisjes en een jongen. Ik dacht al snel: “Neen, niet op deze baan alsjeblieft.”. Toch op deze baan, zodus.
En ze volgden. Ik zag al snel dat geen van de drie kon zwemmen. De ene probeerde het wel, maar hapte zo snel en zo veel naar lucht dat ze het niet lang kon uithouden. Vijftig meter lukte niet, om de vijf meter een pauze inlassen dan maar. De jongen dacht dat hij kon zwemmen en hij schepte op met zijn mislukte crawl. Zucht. En dan had je nog het andere meisje, duidelijk dé wederhelft van de crawler. Zij kon het al helemaal niet. Welke zwemtechniek paste ze eigenlijk toe? Geen flauw idee. Een combinatie van alles misschien. Ze slaagde er gelukkig in het kopje boven water te houden en wijkte geen meter van haar vriendje. Niet kunnen zwemmen, tot daar aan toe. Geen enkel probleem. Iedereen moet leren, maar zij waren hier niet om te leren. Giechelen, aan elkaars lijf zitten, kussen,…Ze waren hier gewoon om de baan te versperren?

Weet je hoe vervelend het is wanneer 5 mensen heel doelbewust hun banen willen afwerken in de daarvoor bestemde zwembaan, maar ze steeds moeten stoppen omdat deze 3 pleziermakende twintigers zonodig de baan moesten versperren?! Hadden ze het dan echt niet door dat ze gewoon in het gedeelte “Plezier hier” konden gaan. Ik begreep het niet en geraakte erg gefrustreerd. Op zo’n moment probeer je vriendelijk te blijven, ben je geduldig en afwachtend, maar dat blijft niet duren. Ze hielden iedereen op. Na 16 banen hadden ze het eindelijk begrepen. Oh pardon: verplaatsten ze zich naar het andere gedeelte omdat ze genoeg ‘gezwommen’ hadden. “Calorieën verbrand”, hoorde ik de ene nog zeggen. Yeah right! Lieg jezelf maar lekker voor, ik zwem mijn 4 banen schools af.

Jochei! De bikini hield stand, met die driedubbele knoop.
Misschien kan ik er toch nog even mee door?

Greetz!
E.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: