#22 – Zoete Zwartkijker

Sterfgeval, kassa 7…

Ik zei het al eerder: zijn denken staat heel vaak haaks op mijn denken.
TL – onze gastblogger – het is me er ééntje.
In wat volgt, een disrespect voor oudere generatie?
Nee, dat niet. Gelukkig. Want, dat zou ik niet begrijpen!
Maar zoals jullie wel al kunnen verwachten, hij verwoordt het niet altijd volgens de goede orde.
Wees gewaarschuwd! Maar, je kan er wel tegen, toch?

Later wordt hij wellicht een nors, halfkreupel ventje… en inderdaad met dat gebrek aan tempo. Ik zie het je al denken. ‘Old people’, dat wordt (bijna) iedereen, TL!

Zoete Zwartkijker - TL

Logo Zoete Zwartkijker – TL

22 – Sterfgeval, kassa 7…

Gastblogger: TL / Rubriek: Zoete Zwartkijker / Op woensdag

17u00, oef! De werkdag verstreken, tijd om de spreekwoordelijke ‘schup’ af te kuisen en huiswaarts te trekken. Naar partner en zetel, naar tuin en huisdier, avondje rusten!
In het naar huis gaan toch nog even in de supermarkt passeren, want er is nog het een en ander nodig voor het avondeten dat vrouw- of manlief wil prepareren. Kar genomen – yes, eens géén slepend wiel – en de schuifdeurendoor. Eén blik is voldoende… verdorie: old people!

Ik ga hier uiteraard weer de volle lading krijgen, ben ik me van bewust. Die lieve oudjes toch, zo vertederend in deze harde, go-go maatschappij. Verdienen zij het dan niet om te winkelen en hun wekelijkse voorraad eten en anderen brol in te slaan? Uiteraard wel! Maar niet op hetzelfde moment als mij, laat ik het even éénduidig stellen.

Deze mening is niet gevormd uit een haat voor oude mensen, wel integendeel! Zij zijn alleen sponsors van de jongere generatie, toch? Even bij oma passeren, gauw een briefje van 10 of 20 euro toegestopt krijgen, heimelijk en met een knipoogje… Uiteraard, meter, tuurlijk nog een koekje! Dus neen, geen diepe haat tegenover oudere generaties. Maar, waar ik het wel moeilijk mee heb, is met hun tempo. Excuus: hun GEBREK aan tempo.

Dat warenhuisrekken voor de mensen op leeftijd een waar wespennest zijn, kan ik begrijpen. Van elk soort product bestaat nu een variëteit in merken, verpakkingen, formaten en smaken / geuren. Of zoals comedian Theo Maassen het ooit zo mooi omschreef: vroeger had je in chips 2 soorten: paprika… en ‘gewoon’. Wie nu de chipsafdeling (jawel hoor, het is inmiddels écht een afdeling op zich aan het worden) tegenkomt, loopt al snel verloren bij het zoeken naar een klein zakje paprikachips. Kaassmaak, Spicy Chili, Bickyburgersmaak… je kan het zo gek niet bedenken! Enfin, we dwalen af. Een wespennest dus…

En in deze chaos de rustige degelijkheid van weleer terugvinden is vaak niet gemakkelijk. Dus enig getwijfel en gebrek aan daadkracht kan nog verwacht en gerespecteerd worden. Maar, wie wil zoeken, moet éffectief ook zoeken natuurlijk. Brain-dead naar hetzelfde schap staan staren voor enkele minuten aan een stuk, zal de zaak niet meteen vooruithelpen. Zeker niet als je de kar in het midden van de gang opstelt. Uiteraard, in haakse opstelling. Contraproductief, dat oud gespuis!

Dan uiteindelijk toch het juiste product gevonden, oef! Naar de kassa, right? Wrong! Hoewel oudere mensen (logischerwijs) uitstervend zijn, slagen ze er toch altijd in een soortgenoot tegen het tengere lijf te lopen. Toegestaan, vanzelfsprekend! Maar wederom in het midden van de gang, allen blokkerend palaveren over Jeanine van achter den hoek die met zware nierstenen zit. Het arm schaap…

Aan de kassa beland, breng ik nog een laatste binnensmondse vloek uit. Een oud koppel. Cute? Vergeet het! Boodschappen optillen, je uitstrekken en rekken om aan de laatste zaken in de hoekjes van de kar te komen; het kan niet makkelijk zijn op die leeftijd, dus ik heb begrip! Maar, dat moet dan ook niet té lang duren om het op de lopende band te leggen. Of toch? Toch?! De rolverdeling was ook niet geheel duidelijk: de man wou de boodschappen uit de kar halen, doch werd storend geholpen door z’n vriendelijke vrouw. Mans systematisch stapelwerk volledig naar de maan, met een immense chaos op de band tot gevolg. De glimlach van de caissière was nìèt milderend!

Uiteindelijk toch buiten geraakt, en vlotjes van de parking kunnen rijden. Nog 2 km van huis. Voor mij… een 5-letterplak. Miljaar!

TL

 

Dit is artikel #22 in de rubriek Zoete Zwartkijker op woensdag. Wens je graag alle artikels in deze rubriek te bekijken, dan kan je terecht bij de zoekfunctie onder ‘Zoete Zwartkijker’.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: