Ijdele hoop doet pijn

Met gedrevenheid en motivatie bereik je niet alles!

“Ken je het gevoel dat wanneer je echt iets heel hard wil, maar het net van onder je neus vandaan glipt en daardoor je je plots heel erg ziek gaat voelen? Net omdat je het zo hard wilt!
En met ziek bedoel ik letterlijk fysieke ondraaglijkheid: je maag krimpt in elkaar, je hele lichaam trilt tot aan je vingertoppen toe, je wankelt en kan elk ogenblik vallen, je hart klopt tegen 200 in het uur,… Dat zijn nog maar enkele enge gevoelens die je lichaam niet aankan. Mentaal is het bovennatuurlijke koek. Je breekt. En net omdat net datgene is wat je echt wil!”

“Vandaag is het D-day, zusje.”, stuurt mijn papa me een smsje vanuit Turkije. Mijn ouders zeggen altijd ‘zusje’ tegen me. Ik ga er 100% voor. Ik ben zenuwachtig, maar mijn mindset is goed! Oh zo goed! Want ik wil het! Hoewel mijn zelfvertrouwen ondermijnd wordt door gedachten als “Ben ik wel goed genoeg?”, “Ga ik het wel kunnen?”, “Kan ik aan hun verwachtingen voldoen?”, maak ik net geen rechtsomkeer. Want ik wil het! Deze keer kan mijn perfectionisme en faalangst de pot op! Fuck it! Want, ik wil het. Al lijkt het wel dat ik bijna ga flauwvallen van de nervositeit.

In mijn mooiste (bovendien nieuwe) broek en blouse hoop ik een goede eerste ochtendindruk te maken op de mensen waar ik een hele dag mee moet samenwerken. Wist je dat Tom me deze nieuwe outfit cadeau gaf als geluksbrengertje en good-luck-baby voor deze try-out-dag? Want dat is het: een dagje meedraaien, net zoals heel wat andere sollicitanten die allemaal azen op die ene fantastisch ogende job.

De werkomgeving is meer dan aangenaam te noemen. Het lijkt wel alsof je niet op kantoor bent, maar in een gezellige ruimte waar er toevallig ook gewerkt wordt. Toevallig wel ja. De vele visjes staren me met grote druilerige vissenogen aan. Ik zie ze al denken: “Wie is dit?”. En vijf seconden later zijn ze me alweer vergeten na een cirkeltje in hun aquarium en doen ze opnieuw hetzelfde: “Wie is dit?”. Ze krijgen hun dagelijkse voer en hebben daarbij meer gegeten dan ik deze morgen. Ik kreeg namelijk geen hap door mijn keel. Dat heb ik altijd als ik heel erg zenuwachtig ben. De vrolijke tafelkleedkleurtjes – roze, geel, groen, oranje en nog meer kleuren allemaal door elkaar – vind ik gek, maar cool tegelijk. Het zorgt ervoor dat het kantoor geen standaard look heeft. Eerder zorgt het voor een huiselijk gevoel. Welkom thuis! De fruitschaal op dé grote brainstormtafel staat naar me te lonken. Ik lust wel een banaantje, maar dat zeg ik nog maar even niet. Dit kunnen moeilijk mijn eerste zinvolle woorden zijn tegen ééndagscollega’s die rustig komen binnengewandeld op een vrijdagochtend. Het is tenslotte mijn try-out-dag. Ik zeg tegen mezelf: “Ik wil het!” Meerdere keren, want dat is nodig om mij hier staande te houden.

Ik krijg een leuk plekje toegewezen met zicht op de fruitschaal, de vrolijke kleurtjes en natuurlijk de visjes. Ik drink een kopje koffie en start mijn vertrouwde applicaties op. Goedemorgen Illustrator, Photoshop en Indesign! Wat is dit een mooie, spannende ochtend. De briefing van mijn opdracht doet mijn handen jeuken. “Yes, dit is nu wat ik bedoel!”. Ik wil het! Na enige tijd voel ik de spanning wegebben, ze wordt vervangen door een gelukzalig gevoel. Een kritisch iemand zou kunnen stellen: “Hoe weet je nu al dat dit hetgeen is wat je wil, na enkele uurtjes?”. Wel, ik kan je zeggen: dat voel je toch gewoon. Geen bullshit meer. Dit is echt waar ik al die tijd naar zocht. En plots besef ik ook dat alle dingen die ik ervoor deed, me niet zo’n gevoel gaven.

De uren tikken snel voorbij. Ik verveel me geen seconde. Ik twijfel geen seconde. Ik geniet van de grappige intermezzo’s van de andere creatievelingen hier op ‘kantoor’. Een watermeloentje, nog een koffietje, wat chitchat. Over wat? Over de Gentse Feesten onder andere. We zitten hier tenslotte te midden van dit bruisend feest dat straks van start gaat. Ik sta versteld van de productiviteit, mijn lichaam dat eindelijk eens niet zenuwachtig protesteert en mijn zelfvertrouwen dat beetje bij beetje komt piepen. Ik ben echt in mijn nopjes.

Voor ik het wel en goed besef, loopt de werkdag op zijn einde. Op z’n vrijdags. Iedereen blij om het weekend in te trekken, meer nog om de Gentse straten misschien nog onveiliger te maken. Ik pas voor de Gentse Feesten, ik heb andere plannen deze avond. Ik kijk nog even rond, neem alles nog een keertje in me op en denk: “Zou dit mijn nieuwe werkomgeving kunnen worden?”. Ik hoop alleszins Goldie, Jack en de anderen (ik sla er maar naar, naar die vissennamen) nog een keertje terug te zien. Met een glimlach sla ik de deur achter me toe, na een bedankje voor deze überfijne werkdag. Bedankt!

Daar sta ik dan te wachten, tot Tom me oppikt om samen naar de Movie Drive-in te gaan. Ik kan die glimlach nauwelijks onderdrukken en ik stuur enthousiast enkele sms’jes over mijn geslaagde werkdag.

En dan begint het: het hopen, het dromen, nog meer hopen en nog meer dromen.
Tot ik een week later het telefoonnummer op mijn gsm zie verschijnen. Ze bellen. Ik wil het!

“Ken je het gevoel dat wanneer je echt iets heel hard wil, maar het net van onder je neus vandaan glipt en daardoor je je plots heel erg ziek gaat voelen? Net omdat je het zo hard wilt!
En met ziek bedoel ik letterlijk fysieke ondraaglijkheid: je maag krimpt in elkaar, je hele lichaam trilt tot aan je vingertoppen toe, je wankelt en kan elk ogenblik vallen, je hart klopt tegen 200 in het uur,… Dat zijn nog maar enkele enge gevoelens die je lichaam niet aankan. Mentaal is het bovennatuurlijke koek. Je breekt. En net omdat net datgene is wat je echt wil!”

Ik wil het, maar ik heb het niet.
En weet je wat dan volgt? Het minimaliseren van de slag door anderen, het “Kop op” en het “Jouw moment komt wel”.

Maar weet je hoe ik me voel? Geminimaliseerd, opnieuw niet goed genoeg en opnieuw de eeuwige tweede. Zoals elke andere sollicitatie voordien. Vooral die eeuwige tweede. En dat omdat ik van de schoolbanken kom en geen ervaring heb?! Die ervaring bepaalt alles, dat heb ik wel geleerd. Telt motivatie, gedrevenheid en talent dan ook niet meer? Dat vraag ik me af. Heel sterk af.

Maar nog erger: nog steeds zit ik elke dag bij de telefoon te wachten op een belletje: “Elke, je hebt het!”. Ijdele hoop, de ledige ruimte, lucht. Dat doet pijn. Zeker wanneer je het echt wil.

Greetz,
E.

Comments

  1. oh nee.. Ik leef met je mee… Maar op een dag, lukt het wel! Ik duim voor je!

    Liked by 1 persoon

    • Ohja, op de duur zou je het gewoon worden hé “de eeuwige tweede” te zijn. De klap was heel erg groot omdat ik er zo zo dichtbij was! Ahja! Bedankt voor de toepasselijke liedjes! Heel erg lief!

      Like

  2. Goh, Elke, wat jammer. Ik voelde je vreugde en je enthousiasme bij het werk en dan, bam, niet….zo jammer. Sterkte meid!!!

    Like

  3. Oh… 😦
    Met jouw talent dat je hier toont, zou ik er m’n hand voor in’t vuur gestoken hebben dat je de job had 😦

    Gewoon blijven voortdoen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: