#21 – Zoete Zwartkijker

Musings of an old men

Als tiener en zelfs nu nog als mid-twintiger, mag je het veel aanhoren: De jeugd van tegenwoordig!”. Right? Right! Ik begin te begrijpen waarom het gezegd wordt. Misschien ben ik iemand geworden die het zelf zegt. Maar! Je mag niet elke tiener, niet elke adolescent over dezelfde kam scheren. Zeker niet.

Ik hou het bij deze bovenstaande woorden, want ik heb in eerdere artikels wel vaker gesproken over bijvoorbeeld de schoolgaande jeugd die me teleurstelde. Zoals het artikel: “Op z’n minst 90° kloksgewijs“, maar ook “Een verhaal met een moraal“.

Al ben ik als leerkrachtzijnde bijna een ik-wil-de-mentaliteit-veranderen-ridder.

TL – onze gastblogger – denkt er het zijne van. Lees even mee!

Zoete Zwartkijker - TL

Logo Zoete Zwartkijker – TL

21 – Musings of an old men

Gastblogger: TL / Rubriek: Zoete Zwartkijker / Op woensdag

Jongeren bepalen de toekomst van de samenleving. Laat de enthousiaste, speelse mentaliteit van deze ondeugende twintigers de vrije loop op onze maatschappij! Genoeg met zuur kijken naar deze wereld, ik breek een lans voor het positivisme van onze nieuwe generatie: vrolijke adonissen en ongeplukte deernen, smeed u allen samen en maak de wereld een festijn voor de zintuigen! Het leven is aan de jeugd, hoezee! Maar euhm… eerlijk… zouden we dat wel doen?

Dat het algemeen niveau in onze samenleving achteruit gaat, is al lang geen geheim meer. Er is een afnemend gevoel voor respect, de welbespraaktheid gaat erop achteruit, sociale vaardigheden beperken zich tot enkele swipes op een scherm en slimme kinderen worden almaar zeldzamer. Een verschijnsel van de tijd? Of de ziekte der gemakzucht?

Ik geef het toe, ik ben grootgebracht in een katholiek college. Old school, extreem gedisciplineerd, streng maar rechtvaardig. Leerkrachten waren werkelijk meester in hun vak en trachtten het ook zo aan de man / vrouw te brengen; hoog niveau en bij momenten tippen-lopen geblazen voor de leerlingen. Wel een leuke tijd, want uitdaging maakt een mens sterker, beter, meer weerbaar… toch?
Nu is het natuurlijk zo dat er verscheidenheid in onze maatschappij is, zowel op emotioneel als op intellectueel vlak. Toen ook al. Geeft niet, echt niet! Deze leerlingen hadden het bijzonder moeilijk, studeerden meer dan hun lief was, of maakten zelfs de al dan niet hartverscheurende keuze om van school te veranderen. Niet erg; we komen elkaar na schooltijd wel weer tegen!

Vandaag de dag liggen de zaken wat anders. De grenzen worden verlegd. Nee, ik zeg het verkeerd: verlaagd! De moeilijke, uitdagende hoofdstukken van een bepaald vak moeten eruit, leerlingen krijgen meer vrijheden (die ze vaak nog niet aankunnen en dus misbruiken) en het beleid is een pak lakser geworden. Wie iets mispeutert, zal daarvoor op het matje geroepen worden en met een misprijzend vingertje tot de orde geroepen worden. Nothing to fear, denkt de schuldige nozem, waarna hij de daaropvolgende week iets anders bekokstooft. Weer op het matje, weer dat vingertje.
Wie iets ongeoorloofd doet, mag daar voor gestraft worden. Althans, dat is mijn visie. Een waarschuwing is een optie, maar geen steeds wederkerende… want dan verliest ze haar waarde, haar draagkracht. “Waarschuw me nog maar eens”, lijkt het puberende schorriemorrie wel te denken.

En we zitten met een neerwaartse spiraal die blijft cirkelen naar de diepten van onze samenleving. Oke, ik ben wat dramatisch, maar volg me toch maar even.
Het niveau en de opvoeding op de scholen gaan achteruit. Dus ook het niveau van de afgestudeerden. De universiteiten en hogescholen kunnen niet iedereen buizen, dus verlagen ook hun niveau. Waardoor de afgestudeerde studenten ook een lager niveau hebben. Deze trekken dan de wijde wereld in, worden tewerkgesteld in het onderwijs en bieden lager niveau aan opleiding aan. Afgestudeerden stappen op hun beurt in het onderwijs… Need I say more?

Ik probeer zo vaak mogelijk te leven naar één van mijn levensmotto’s: “Great things never come from comfort zones”. Jezelf uitdagen, jezelf ‘challengen’, om het met een modewoord te zeggen.
Wie enkel het makkelijke wandelpad kiest, zal nooit aan de bergtop komen, daarvoor moet je de zware route nemen. Wie de makkelijkste route uitstippelt, berust op dat moment al in middelmatigheid. PLEASE DON’T!!!

Ik hou mijn hart vast wat dat binnen 20 jaar allemaal zal geven.
Een mens zou haast beginnen hopen op een ongelukkig levenseinde…

TL

 

Dit is artikel #21 in de rubriek Zoete Zwartkijker op woensdag. Wens je graag alle artikels in deze rubriek te bekijken, dan kan je terecht bij de zoekfunctie onder ‘Zoete Zwartkijker’.

Comments

  1. Ai, ik kan me hier en daar wel in vinden, maar die laatste zin, oei die is erg zwart, zelfs voor zwartkijker;)

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: