#19 – Zoete Zwartkijker

Het pluchen leeuwtje

Ik ga eerlijk zijn. Ik heb het er niet voor.
Alle dagen op de fiets, met fluide suikers.
Rode bietensap als wonderelixer.
Het scheren van de benen; “Dag mannelijkheid!“.

Maar, ieder zijn ding zeker.

Vorige week nog: “Dochter, ik ga de Marmotte rijden.
Ik zeg: “Wablieft!“.
Op de eerste zaterdag van juli, 174km in de Alpen, meer dan 5000 hoogtemeters.
En dat lieve mensen: bij 41°C. Letterlijk om dood te vallen.
Ik hield mijn hart vast. Code rood betekent code rood! Maar, daar had hij geen oren naar.

Ik word er dus wel meer mee geconfronteerd dan ik zou willen.
Als dochter van…, als lief van…, Want, Tom heeft ook plots de kriebels te pakken.
Ik steun hen in hun sportieve uitlaatklep, maar ik kan me niet opgelaten voelen bij de sport.

Sorry papa, sorry schat!

Zoete Zwartkijker - TL

Logo Zoete Zwartkijker – TL

19 – Het pluchen leeuwtje

Gastblogger: TL / Rubriek: Zoete Zwartkijker / Op woensdag

Meer dan een handvol frêle ventjes op 2 wielen. Een mediacircus, een heleboel ambities en verwachtingen, en haast evenveel verbrijzelde dromen… De Tour de France berijdt naar jaarlijkse traditie weer de Franse wegen. En ik ben fan! Big fan! Lang leve deze helden!

Ik ben niet gerijpt genoeg om het Merckxiaans tijdperk meegemaakt te hebben, en al zeker niet om Bahamontes of Anquetil in het geel te zien paraderen. De tijd waarin bidons wel eens met wat straffer spul dan enkel water of dorstlesser werden gevuld, althans volgens de overleveringen van deze tijd. Een druppel whisky, geen renner was er vies van. Een wit brood met “gekapt” als krachtvoer, van verkenningen en “op het juiste moment pieken” was toen nog geen sprake. It was a simpler time, it was a better time. Nuja, better…

Ik ben een wetenschapper van opleiding, dus ben ook wel fan van het perfectionisme waarmee renners en ploegen zich voorbereiden. Rijst en vlees afwegen tot op de milligram, eetmomenten perfect plannen, opwarming optimaliseren; fascinerend!
Minder “buikgevoel”, dat wel. Maar, meer gerichte actie en ogen extreem op het doel gericht; zotjes, maar heel herkenbaar in wat ik in mijn vrije tijd doe…

Een Christopher Froome met z’n schitterend verzetje een berg zien opdraven: ik zit op het puntje van mijn luie zetel, ik geniet! Het resultaat van scherpe blik op ambitie, gerichte en wetenschappelijk onderbouwde voorbereidingen. Geen halve gram van zijn rijtuig is ondoordacht aangebracht, geen tandwiel is onbezonnen gezet, zelfs zijn truitje werd blijkbaar al bewerkt door kleermakers voor de perfecte aerodynamica. Too much, you say?
Ambition is not a dirty word, piss on compromise and go for the throat. Een citaat van een psycholoog / filosoof waar ik werkelijk voor leef, of het op zich probeer. Froome neemt alvast geen genoegen met “proberen”. Trying is for suckers, you lazy bastards…

Wat ik dan wel “too much” vind, is dat de grenzen van het menselijke telkenmale verlegd worden. Okay, het is de Tour, die ene ronde die iedereen graag wil meemaken en uitrijden, en waarbij sommigen uiteraard mooie dromen koesteren. Maag- en darmklachten zijn heel gewoon, een pijnlijke rug en vermoeide spieren ook. Bij een breukje in de hand of de voet kan misschien nog doorgebeten worden, maar ontwrichte schouders en lichamen vol open wonden is me toch wat te zwaar. “There’s always next year“, zou ik zeggen. Maar neen hoor, de eenzame fietser fietst de fiets richting Parijs.

Ook “too much” is de dopingpraat. Het is een verleden dat de sport wel altijd met zich zal moeten meedragen, klopt! Er zullen in het peloton wel gasten rondrijden die dat niet enkel op een rijsttaartje en wat energiedranken doen, zeker! Maar, laat ons de heroïek niet doven, laat ons vooral genieten van schitterende prestaties, van het flinterdunne lijntje tussen hemel en hel, van het secondespel en het dramatisch verschil tussen floreren en door het ijs zakken. De ene danst de berg op, de andere zwalpt zich het zwart voor de ogen. Onder het oog van joelende randdebielen; brood en spelen!

Afgunst is een lelijk beest. Liefste mensen, geef de winnaar de credits die hij verdient, voor het harde werk, het tactisch inzicht en de optimalisatie van zijn talenten. Niets zo erg als onerkend te zijn… Laat de heerser heersen, genietend van een ruiker bloemen, een trofee… en een pluchen leeuwtje.

TL

 

Dit is artikel #19 in de rubriek Zoete Zwartkijker op woensdag. Wens je graag alle artikels in deze rubriek te bekijken, dan kan je terecht bij de zoekfunctie onder ‘Zoete Zwartkijker’.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: