#16 – Zoete Zwartkijker

Pussy Love

Ik heb mijn verliefdheid nooit onder stoelen of banken gestoken.
Bastille: ons aapje, onze leeuw, onze King, onze King Charles.
Als je het mij vraagt is de vriendschap en de liefde die je krijgt van een hond onbetaalbaar.

TL – onze gastblogger – en ik hebben het er vaak over: de katten / honden-strijd.
Hij houdt van katten, ik van honden.
Hij heeft het niet zo op honden, ik absoluut niet op katten.

Ook hij praat vandaag over zijn liefde voor zijn kat. Oh jawel!
Een man kan dat!

Zoete Zwartkijker - TL

Logo Zoete Zwartkijker – TL

16 – Pussy Love

Gastblogger: TL / Rubriek: Zoete Zwartkijker / Op woensdag

Alle lovende woorden van Elke over haar “aapje” ten spijt: het leven is aan de katten, jawel!

Bij het typen van dit stukje, ligt er eentje naast mij te spinnen. De liefde is zo groot dat het haast een knorrend geluid begint te worden. Nuja, de liefde van dat beest blijkt behoorlijk voorwaardelijk. Eten, drinken en een verzorgde kattenbak, dat zijn de voorwaarden. En die zijn niet min om steeds weer in te vullen, laat dat duidelijk zijn.

Die ogen, die ogen… die ogen die heel duidelijk stellen dat het merk van het aangeboden eten niet te aanvaarden is, en het eetbakje dus onaangeroerd zal blijven. Niet zozeer het ontbreken van honger, maar het “verwend nest”-syndroom komt hier sterk bovendrijven. Luxebeest
Is de kattenbak (vooral naar haar mening!) niet proper genoeg, dan besluit ze haar behoefte maar te doen in de tuin. Op onverwachte plaatsen. De haag heeft er onder te lijden en het zonneterras beleeft moeilijke tijden. D(r)olletjes!

De starende blik wanneer haar vaste plaats in de zetel wordt ingenomen… ice cold!
Dus ik verplaats me. Met een onverschilligheid die geen grenzen kent, neemt ze haar afgesproken stek weer in. Terwijl ze me een dankbare blik werpt? Vergeet het maar, er wordt me geen oogcontact gegund. Ik word weer op m’n plaats gezet… by a cat.

Zonder gène komt het wasproces in gang. Geen plekje blijft ongelikt, een anatomische flexibiliteit waar we als mensen enkel jaloers op kunnen zijn. Maar wat terughoudendheid kan soms wel op z’n plaats zijn. De achterkant opblinken om nadien de voorpootjes onder handen te nemen, ik stel mij vragen rond de “properheid” van die laatste… Om het dan wat plastisch te stellen: een mens zal zijn washand / spons / … toch ook niet van kont naar aangezicht richten? Of ben ik hierin te weinig free spirit? Don’t think so…

Een van de leukste verschillen met een hond, is dat de kat het baasje zot kan maken, terwijl bij een hond het baasje net de taak krijgt om het beest zot te krijgen. Al te vaak zal onze schattige haarbal gealarmeerd uit het raam staren, met grote pupillen en klaar in aanvals- of vluchtpositie. Bij nadere inspectie van het tafereel buiten blijkt dan dat er helemaal niets te beleven valt. De blik dan weer naar het geliefde huisdier wenden, en wat blijkt? Dat beest ligt weer te slapen, alsof er nooit alarm geslagen werd? She got me again!

Je ziet het, het huisdier krijgt hier carte blanche in haar doen en laten. Wordt op handen gedragen, en de dagelijkse gang van zaken wordt aan haar aangepast. Voor dagelijkse uiting van liefde? Neen hoor. Voor respect dan maar? Ook niet… Misschien gewoon voor het gevoel dat ik cruciaal ben in het leven van dit beestje. Zonder erkenning dan wel.

Allemaal voor deze haarbal. Deze knorrende, onverschillige haarbal… Love her!

TL

Dit is artikel #16 in de rubriek Zoete Zwartkijker op woensdag. Wens je graag alle artikels in deze rubriek te bekijken, dan kan je terecht bij de zoekfunctie onder ‘Zoete Zwartkijker’.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: