#14 – Zoete Zwartkijker

Karl Pilkington

Karl who?
Pilkington what?

Oeps, foutje. Ook voor mij tot op vandaag dus onbekend.
Ik kende deze – zoals TL hem beschrijft – vrolijkaard niet.

Uiteraard werd mijn nieuwsgierigheid gewekt.

Die van jou ook?

Zoete Zwartkijker - TL

Logo Zoete Zwartkijker – TL

14 – Karl Pilkington

Gastblogger: TL / Rubriek: Zoete Zwartkijker / Op woensdag

Let me introduce you: Karl Pilkington. Voor de meeste mensen compleet onbekend, voor mij een held, een pionier… een zielsverwant! Weer een figuur uit een televisieprogramma (dat wordt hier meer Mediakijker dan Zwartkijker, miljaar), maar deze keer een minder marginaal en totaal lieflijk persoon.

“An Idiot Abroad”, even kaderen. Ricky Gervais en Stephen Merchant (beiden bekend als makers van hilariteiten als “The Office” en “Extras”) sturen vriend Karl de wereld rond. In seizoen 1 dweilt hij alle wereldwonderen af, in seizoen 2 werkt hij de ultieme bucket list af. ’t Is te zeggen, op ZIJN manier! Karl staat namelijk, net als ik, vrij -nou- kritisch in het leven. Bekijkt de dingen zoals ze zijn, en tracht al het nieuwe te vergelijken en af te wegen met wat hij al kent. Waardoor het weinig geapprecieerd wordt. Briljant persoontje, best grappig.

De schrik zit er al goed in als Karl te horen krijgt dat hij naar China moet trekken. Alles is er anders en het eten is er niet de conventionele fish & chips. Een tegenargument van onze vrolijkaard is bijvoorbeeld dat hij bang is om er een kikker te moeten eten. Niet zo zeer vanwege de kikker zelf, maar vanwege de smaak. Het zou maar eens moeten lukken dat hij het lekker vindt, en er nadien geen meer kan vinden wanneer hij terug thuis is. Solid argument, Karl, solid!

Zijn fascinatie voor toiletten is ook opmerkelijk. Nu ja, fascinatie… ik noem het meer een ziekelijke vergelijkingsdrang met wat wij normaal vinden. We kennen allemaal wel de “Franse toiletten”. Die blijken in vele landen terug te keren. Vaak zonder deurtjes. Een valabel punt van onze ontdekker is dat het moeilijke gedeelte van het bouwen reeds gedaan was, zijnde het gebouwtje en de tussenschotten; dan moet een deurtje erbij plaatsen toch kunnen? Karl weigerde al te vaak… vooral vanwege de grotere kans op back-splash. Good one.

Dat Ricky en Stephen hem al te vaak naar vreemde personen stuurden en in kleine hotelkamertjes onderbrachten, maakt de serie enkel smakelijker. Krakende bedjes, drukke Indische straten en flamboyante, vreemdsoortige dorpsgekken werden op hem afgestuurd. Het deed hem meestal maar weinig. “Dat hebben we in Wales ook, voor 50 pence” en “Ik begrijp de poeha niet, heb je toch niets aan” waren wel eens antwoorden. Dat het meer om de ervaring van het reizen en ontdekken van nieuwe gezichten, plaatsen en ervaringen ging, kon onze rondhoofdige cynicus niet vatten. Wilde ie ook niet vatten.

Om af te ronden het ultieme voorbeeld: Machu Picchu kon hij heel moeilijk onder woorden brengen. De hele schitterende site, met die mooie zweem van geschiedenis en traditie, omringd door fabelachtig groene, rotsachtige natuur; hij kon het moeilijk in een verkoopspraatje gieten. Hij eindigde dan maar met de voor mij legendarische woorden: “I don’t know how to sell this to you… sorry… euhm… you like llama’s?”. Schaakmat.

Karl, een eresaluut! Opzoeken die handel: “An Idiot Abroad”, je zal niet teleurgesteld zijn!

TL

Dit is artikel #14 in de rubriek Zoete Zwartkijker op woensdag. Wens je graag alle artikels in deze rubriek te bekijken, dan kan je terecht bij de zoekfunctie onder ‘Zoete Zwartkijker’.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: