Een tasje muntthee, alsjeblieft.

Ik maak nu tijd voor mezelf

Mijn opdringerige telefoon, het non-stop mailverkeer, een vragenvuur dat op me afkomt. Soms heb ik er wel eens genoeg van. Zo hard zelfs dat ik mijn twee schatten – en dan heb ik het deze keer over mijn Iphone 6 en Macbook Pro – tegen de muur wil knallen. Alsjeblieft, vergeef me. Niet alleen jullie geraken soms oververhit.

Het zou zo gemakkelijk zijn: een aan- en uitknop, net zoals bij mijn mobiel en laptop.

Een muntthee, alsjeblieft (Illustratie - Elke Uyttenhove)

Een muntthee, alsjeblieft (Illustratie – Elke Uyttenhove)

Switch off! Heerlijk.

Al jaren heb ik last van heel veel stress, al ben ik er me van bewust dat ik het mezelf aandoe. ‘Je neemt te veel hooi op je vork’, ‘Ontspan nu een keer!’ en ‘Het is goed genoeg, leg het nu aan de kant.’ zijn zinnetjes die ik verwaarloosde. Switch on, all the time baby. Nervositeit, slaapgebrek, hoofdpijn, spierpijn, geen regelmaat in de voeding… ze waren een logisch gevolg.

Het zal altijd in me zitten: dat rushen, dat blijven doorgaan in mijn hoofd. Maar, ik heb eindelijk enkele manieren gevonden om de knop om te draaien. Weet je waar ik bijvoorbeeld enorm hard kan van genieten?

Ik stap alleen naar binnen, met mijn laptop in de hand. Oh, goed! Mijn plekje is vrij. Zo nestel ik me op het bankje aan mijn tafeltje in de hoek. Van hieruit zie, voel en ruik ik alles: de vrouw achter de bar die koffie staat te schenken – ze heet Sarah denk ik -, de mooie zwart / wit- foto’s aan de muren, de geur van de koffie die mijn zintuigen prikkelt en elke persoon die binnenwandelt. Toch vraag ik een thee, omdat ik thuis al genoeg koffie drink. ‘Een verse muntthee, alsjeblieft.’. Dat is mijn favoriet.

Een muntthee, alsjeblieft (Illustratie - Elke Uyttenhove)

Een muntthee, alsjeblieft (Illustratie – Elke Uyttenhove)

Van zodra mijn bestelling is opgenomen en ik elke hoek van dit gezellig caféetje heb bekeken, klap ik mijn laptop open. Hoe gek het ook klinkt: ik zit vaak meer dan 10 uur per dag achter mijn computer, toch kan ik er nog van genieten,… maar alleen als er geen druk achter zit. Ik begin te schrijven, zomaar wat. Dit artikel. Er is niemand de me zegt dat het MOET geschreven worden, MOET klaar zijn, überhaupt MOET bestaan. Ik schrijf het, omdat ik het wil schrijven. Ik schrijf de stress van me af. Ik bedenk me dat ik enkele jaren geleden nooit zou gedacht hebben dat ik een ‘schrijver’ in een caféetje zou willen zijn – (ik benadruk met de interpunctie even dat ik geen schrijver ben, eerder een wannabe en ik wil zeker niemand tegen de borst stoten). Nu, zoiets lijkt me enkel te bestaan op televisie of in romannetjes. Ik kan er van genieten, hier zo te zitten,… en te schrijven. Ik denk dan even niet aan alle opdrachten die op me liggen te wachten. De deur slaat open en er wandelt een oud meneertje binnen. Hij gaat aan een tafeltje in de overstaande hoek zitten. Alleen, net als ik. Na enkele minuten staat er een sterk geurend koffietje voor zijn neus en hij scheurt de verpakking van het koekje open. Hij eet het niet op. Ik gniffel een beetje, want ik vraag me af of hij is zoals ik. Eigenlijk moet ik nooit een koekje bij de koffie hebben, toch piep ik steeds, want het zou maar eens moeten zijn dat ik er toch zin in krijg. Vaak lust ik ze niet, maar zo nu en dan zit er wel een koekje in dat me kan bekoren. Zou hij het koekje niet lusten? Hij zit wat voor zich uit te staren. Nu vraag ik me af: zou hij ook even komen ontstressen? Veel vragen die ik me stel, over iemand die ik helemaal niet ken. Ik hoef dat ook niet te weten hoor, maar toch. Deze vragen komen zomaar in me op. Ik staar nog even naar mijn scherm en ik besef dat ik opnieuw stof heb om over te schrijven. ‘De oude man met het koekje’. Bijvoorbeeld. Of ‘Sterk geurende koffie’. Of of of. Ik zit hier zo op mijn gemak. Ik slurp even van mijn verse muntthee en adem daarna heel diep in. De muntgeur komt tot in mijn keel door de diepe ademhaling. Geweldig toch.

Een muntthee, alsjeblieft (Illustratie - Elke Uyttenhove)

Een muntthee, alsjeblieft (Illustratie – Elke Uyttenhove)

Een muntthee, alsjeblieft (Illustratie - Elke Uyttenhove)

Een muntthee, alsjeblieft (Illustratie – Elke Uyttenhove)

Oh, daar kijkt er weer ééntje raar op omdat ik hier helemaal alleen aan mijn computer zit te tikken. Het gebeurt wel vaker, maar ik trek me er niets van aan. Stiekem hoop ik dat hier niemand komt die ik ken. Die zou dan bij mij aan tafel gedag komen zeggen en dan heb ik weer dat verplicht bla-bla-hoe-gaat-het-met-jou-praatje. Terwijl,… ik enkel en alleen nood heb aan even alleen zijn. Hier. In dit caféetje. Met mijn computer. Om te schrijven.

Switch on: daar gaan we weer. Helemaal opgeladen na een lekkere, verse muntthee.

Een muntthee, alsjeblieft (Illustratie - Elke Uyttenhove)

Een muntthee, alsjeblieft (Illustratie – Elke Uyttenhove)

Greetz,
E.

Comments

  1. Héérlijk hé elke, niets mooiers dan de stress van je af kunnen schrijven 🙂

    Like

  2. Christophe says:

    In welk café speelde de scene zich af? 🙂

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: