#13 – Zoete Zwartkijker

Een rots

Een hoop grote, ruwe stenen. Nee, dat is het niet.
Een kale berg. Nee dat ook niet.
Een krachtig steunpunt in woelige omstandigheden. Ja, daar begint het op te lijken.
Dat vertelt althans het woordenboek. “Slim, onzijdig alleswetertje”.
Een steun en toeverlaat, iemand die je alles toevertrouwt, een teddybeer?
Eigenlijk is het moeilijk in woorden te omschrijven, wat een rots in de branding nu eigenlijk is.

Wie doet een poging?

Onze gastblogger TL omschrijft het als een figuurlijke schuilplaats. Mooi gezegd.

Ik heb er één.
TL blijkbaar ook.
En jij?

Zoete Zwartkijker - TL

Logo Zoete Zwartkijker – TL

13 – Een rots

Gastblogger: TL / Rubriek: Zoete Zwartkijker / Op woensdag

“Als iemand me nodig heeft: ik zit in m’n kamp!”. Een kamp gevormd door een wasdraad tussen 2 bomen in de tuin, met een oud laken overgegooid om de linnen schuilplaats compleet te maken. Daarbinnen was alles rustig, eigen en veilig. Een eigen huis, een plek onder de zon…

Er komt echter een tijd dat zo’n kamp niet meer sociaal aanvaardbaar is. Een volwassen mens heeft zo’n vluchtoord niet nodig, is oud en wijs genoeg om zaken een plaats te geven en zich niet gewoon te verstoppen van alles wat de wereld wreed maakt. De maand mei is voor mij altijd een moeilijke maand: een heel jaar hard werken aan een passionele hobby van mij komt dan steeds tot een einde. Decompressie, het zwarte gat. Mevrouw de ambtenaar hielp ook niet bij het opbouwen van een vrolijke wereldvisie. Tel daar nog eens de terugkerende herinnering van een spijtig voorval in het verleden bij op, en je krijgt een heel duistere maand. Een kampmaand, als het ware. Maar geen kamp meer, ook geen oude wasdraad.

En dan heeft een mens al eens een “figuurlijke schuilplaats” nodig. Een spreekwoordelijk afdakje… Iets dat ervoor zorgt dat alles terug op z’n plooi valt, geruisloos en zonder enige druk. Even heel rustig het laken des levens terug vlak trekt, weg met die rimpels en vouwen… Iets, of beter gezegd iemand. Iemand die stilzwijgend de hand op je schouder legt, niets zegt, maar ondertussen duizend woorden spreekt. Geruststellende woorden, alledaagsheid die kalmte brengt.

Die hand vormde de laatste weken de grootst mogelijke paraplu, de warmste schuilplaats die ik me kon wensen. Geborgen en verborgen kunnen zijn, stil of luidruchtig; die hand biedt het allemaal. Het pikdonkere in mijn hoofd wordt al wel eens afgezwakt tot donkergrijs. Een prestatie, trust me.

Trivialiteit vormt al snel een aangenaam en noodzakelijk vangnet, met koffie en zure snoepjes. Maar “triviaal” zou te onrespectvol zijn; er is niets alledaags aan deze alledaagsheid. Uitzonderlijkheid, dàt is wat het is. Al is dat dan weer een raar woord.

Returning the favour, ik probeer het. Maar ik faal wel eens. Een verjaardagscadeau dat maar op zich laat wachten, een donker negerend momentje… Ik probeer… Trial and error zeker?
Haar naam noemen hoeft geheel niet, ze weet best dat het over haar gaat. Jullie trouwens ook…

Claudia stelt de vraag, ik ken het antwoord van mijn rots in de branding alvast…

TL

 

Dit is artikel #13 in de rubriek Zoete Zwartkijker op woensdag. Wens je graag alle artikels in deze rubriek te bekijken, dan kan je terecht bij de zoekfunctie onder ‘Zoete Zwartkijker’.

Comments

  1. Heel mooi, zo een rots in de branding heeft iedereen nodig, al is ze niet altijd simpel te vinden. Blij voor jou dat je er één hebt. En wat voor één!!!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: