#10 – Zoete Zwartkijker

Life as it once was

Week 10.
HEM stelt zich open.
HEM schrijft het van zich af.
HEM is duidelijk pijnlijk gebroken.

Geen zoete koek vandaag, integendeel. De krop in de keel.
Woorden schieten me tekort. Een pijnlijke terugblik zorgt voor een val in het ondiepe.
Vallen, en maar vallen, en maar vallen. Oneindig.

Sterkte, TL!

Zoete Zwartkijker - TL

Logo Zoete Zwartkijker – TL

#10 – Life as it once was

Gastblogger: TL / Rubriek: Zoete Zwartkijker / Op woensdag

Studententijd. Genieten van het vrije leven, pintjes drinken en nieuwe mensen leren kennen. Ook deze jongen liet zich in zijn jeugdige tijd onderdompelen in de genietbare wereld vol brosmiddagen, kotfeestjes en vrijheden. Examenstress en vloekende tweede zittijden als gevolg. Achja…

Het eerste jaar nog niet op kot, uiteraard niet. Even het studeren gewoon worden onder moeders vleugels. Regelmatig en gezond eten, wat controlerende blikken van vaderlief en ondertussen genieten van de eerste stappen in het volwassen leven. Zelfstandig leren zijn, heette dat toen. Verantwoordelijkheden leren dragen. Groeien! De uitslag was naar behoren. Vlekkeloos, althans na een enkel rimpeltje in augustus. Geen vakantie gekend, want stress om de mogelijke faling. Maar met succes. Tijd voor het kotleven!

Tweede jaar studeren, eerste jaar op kot. Losbandigheid, beschonken avonden, leuke momenten. Een jonge knaap als genietende student, zalig leven.
De maanden vlogen voorbij, de niet bijgewoonde lessen aan elkaar rijgend. Maar genieten, onwijs veel genieten! De examenperiodes waren dan ook een logisch fiasco. Herkansingen in augustus hielpen een beetje, maar konden de lijst der buizen enkel wat inkorten. Maar wat een fantastisch jaar was dat! Uitgewrongen tot de laatste druppel, soms zelfs letterlijk…

Het derde jaar studeren. En toen kwam jij. Zomaar uit het niets. Een schoonheid, een sprankel in een reeds kolkend champagneglas. Slim, lief, charmant. En toch zo down-to-earth. Want zo was je, simpel en gewoon. Jij, lieve S.

Het genieten kon enkel maar verdubbeld worden door jouw aanwezigheid. Jouw vrouwelijke speelsheid zo volmakend bij me passend. Als een puzzel pasten we bij elkaar, in elkaar. Vormden een mooi plaatje. Kwatongen vonden ons niet bij elkaar passen, geloofden niet in “ons”. Kon “ons” niet deren, we vierden het leven alsof het onze laatste dagen op deze wereldbol waren. Laat ze maar zeggen, wij hadden elkaar en dat was alles dat telde. We vervolmaakten elkaar, verrasten elkaar, grepen elkaar aan.

Het vierde jaar studeren, ons genot bleef maar duren. Samenhokken op elkaars kot, filmpjes kijken en zalig nietsdoen. Vol zijn van elkaar. Plannen maken was onze sterkste kant niet. Toch wisten we stilzwijgend wat na de studeerperiode komen kon.

Ons leven was gemaakt
Op orde, gezegend
Puur geluk
Tot plots
Bloed in de badkamer
Single cut
Nooit begrepen waarom
Alleen
In het donker

Nu, jaren later… bloedt het nog steeds.
Maaike geeft me de woorden.

TL

 

Dit is artikel #10 in de rubriek Zoete Zwartkijker op woensdag. Wens je graag alle artikels in deze rubriek te bekijken, dan kan je terecht bij de zoekfunctie onder ‘Zoete Zwartkijker’.

Comments

  1. Lieve deugd; dit grijpt behoorlijk naar de keel. Niets wordt ooit nog hetzelfde als je zoiets hebt meegemaakt; Veel sterkte 😦

    Like

Trackbacks

  1. […] hielp ook niet bij het opbouwen van een vrolijke wereldvisie. Tel daar nog eens de terugkerende herinnering van een spijtig voorval in het verleden bij op, en je krijgt een heel duistere maand. Een […]

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: