Tell a Story Day

Een gat van 3 jaar…

Vandaag – maandag 27 april 2015 – is het ‘Tell a Story Day’.
Het is een dag waarop we het ‘verhaal vertellen’ vieren, dit met z’n allen. Ik vond het dan ook de ideale gelegenheid een persoonlijk verhaal te delen op Yellow Me. Een verhaal, emotioneel geladen, met een open einde. Hier komt het dan. En jawel: het is een True Story.

True Story: Een gat van 3 jaar

True Story: Een gat van 3 jaar

Ongeveer een decennium geleden. Ik had een soulmate: een jarenlange intense vriendschap. We deelden alles samen. De klik is er altijd geweest. Het is moeilijk in woorden uit te leggen hoe hecht onze vriendschap was. Het klinkt misschien belachelijk, maar ken je Dawson’s Creek nog? Wij waren zoals Joey en Dawson, maar dan zonder al de verliefdheid. We waren echte soulmates. Mensen beweren steeds: een close vriendschap tussen man en vrouw bestaat niet. Wel, ik spreek dit tegen. Ik koester deze fantastische herinneringen aan toen, ook de dieptepunten die we kenden neem ik er bij. Dat hoort nu éénmaal bij een hechte vriendschap.

We fantaseerden samen veel over de toekomst. Je kent dat wel. Waar zouden we staan op 25-jarige leeftijd? Zouden we al getrouwd zijn, kinderen hebben, zijn we nog steeds vrijgezel of jagen we een helse carrière achterna? Maar vooral! We waren er rotsvast van overtuigd dat onze jarenlange vriendschap 10 jaar later nog steeds zou bestaan. Dat kon gewoon niet anders. Onze vriendschap zou nooit stuk gaan.

15 jaar en we kregen het idee onze toekomst te voorspellen. Het zou vooral veel geduld kosten, dat was zeker. Ik weet niet meer hoe we op het idee gekomen zijn – wellicht uit één of andere film – maar plots kwam dit idee tot stand: ‘We maken een doos voor elkaar: hoe ziet onze toekomst er uit?’. We wisselden de dozen uit en borgen ze op, dit voor 10 lange jaren. Op 25-jarige leeftijd mag de doos geopend worden. Geen dag vroeger.

De jaren gingen voorbij. De doos bleef opgeborgen, maar het was zo verdomd moeilijk ze niet te openen. Er zijn momenten geweest dat ik er bijna aan toegaf. Soms was mijn nieuwsgierigheid zo groot, maar toch hield ik vol. 10 jaar leek echt een eeuwigheid, maar plots was het moment daar.

Ik werd 25 jaar vorig jaar – 29 maart 2014. De dagen voordien kon ik aan niets anders denken. Ik mocht de doos bijna openen. Wat zou er in staan? Ik kreeg op mijn verjaardag het volgende berichtje:

“Het is misschien niet gelopen zoals we gehoopt hadden, maar toch een fijne verjaardag gewenst Elke. Je mag de doos openen.”

En nu vragen jullie zich af: “niet gelopen zoals we gehoopt hadden?”.
Daar kom ik dadelijk op terug.

Met pijn in het hart, met tranen over mijn wangen opende ik de doos en vond een ellenlange brief. Een brief waarin stond: “We zijn nog steeds die soulmates van toen”. Er stond nog veel meer in. Over wie ik ben geworden en wat ik zoal doe. Maar dat was niet belangrijk. Dat ene zinnetje was van belang “Nog steeds die soulmates van toen”. Nog meer tranen stroomden over mijn wangen en ik besefte dat ik een uiterst waardevolle vriendschap kwijt was.

Inderdaad. Enkele jaren geleden – 3 jaar om precies te zijn – ging het mis. Plots hadden we een ‘break’ nodig. Zo bleek. Ouder worden gaat gepaard met verandering. Misschien te veel verandering? Was ik nog steeds dezelfde Elke van toen? Was hij nog steeds die persoon waarmee het klikte? Even afstand nemen zou ons deugd doen en we zouden elkaar opnieuw vinden. Maar die break duurde een jaar, twee jaar en drie jaar. Hoe en waarom? Geen idee. Ik weet alleen: het deed pijn. Ik kon er niet over praten zonder te huilen, maar ik koesterde wat ik had. De vriendschap was voorbij en daar moest ik me bij neerleggen. Maar, dat heb ik nooit gekund. Je kan dus wel begrijpen hoe moeilijk het was die doos te openen. Het was hard. Ik vroeg me heel wat af. Waarom? Was het het waard?

Augustus 2014 – hij was aan de beurt. Het was zijn verjaardag.
Ik stuurde hem een berichtje:

“Nu is het jouw beurt! Gelukkige verjaardag!”

Ik kreeg een bedankje en dat was het. Voor mij een teken: de vriendschap is nu definitief voorbij. Er gingen nog enkele maanden voorbij. En, dan komen we aan in het heden: enkele weken geleden.

“Heb jij de sleutel nog?”

Ik begreep het niet. Had hij de doos dan nog niet geopend? Hij was de sleutel kwijt. Hij stelde voor – na 3 jaar geen contact – de doos samen te openen. We spraken af op een voor ons vertrouwde plek. Ik wist niet hoe me te gedragen, maar het gesprek kwam snel op gang. Ik voelde een onbekend gat van 3 jaar: zijn leven zag er plots anders uit, maar ook dat van mij.

En toch voelde het net als toen: de klik was er nog steeds.
Geen idee hoe het nu verder moet, maar ik geloof in de kracht van onze vriendschap van toen.

Greetz,
E.

 

Comments

  1. Mooi verhaal… Vele vriendschappen komen en gaan, maar ook sommige komen gaan en komen terug ;). Als die klik er ooit écht was, ben ik er bijna van overtuigd dat de klik terugkomt, ook al is jullie leven nu totaal anders…

    Liked by 1 persoon

  2. Klinkt alsof het verfilmd zou kunnen worden. Gek! Bedankt om dit te delen.

    Liked by 1 persoon

  3. Toch een beetje kippenvel, hier. Hou je ons op de hoogte?

    Liked by 1 persoon

Trackbacks

  1. […] Ontmoeting met mijn soulmate van toen: “Tell a Story Day / Een gat van 3 jaar” 2. Een driedaagse met mijn leerlingen 3. De Paasvakantie 4. Brugge met het lief: […]

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: