#5 – Zoete Zwartkijker

Rugrats

Gespuis, klein grut, pagadders, monstertjes. Wat zegt jullie dat?
Ik laat deze negatieve connotatie liever achterwege en ik denk eerder in termen:
spruit, uk, klein persoon, wondertje. Sluit dit meer aan bij hoe jij er over denkt?
Of ben je toch iemand als TL?

Soms komt dit onderwerp ter sprake – tijdens een babbeltje met TL. Zo nu en dan.
Niet veel, want ik weet hoe hij er over denkt. Wanneer je zelf een heel erg grote kinderwens hebt, valt dit moeilijk te begrijpen. Dit zorgt wel eens voor een schokkend gezicht of een ‘uh?’
bij mijnentwege. Maar, oké. Hij zal wel niet alleen op de wereld zijn, toch?!

Zoete Zwartkijker - TL

Logo Zoete Zwartkijker – TL

Misschien is het wel eens een uitdaging om dit negatief geladen artikel om te buigen naar een meer positief stuk? Hetzelfde vertellen, maar al die zwartheid in woorden vervangen. Ik denk er over na! Want, eigenlijk komt het er gewoon op neer dat hij geen kinderen wil. Zo zijn er wel veel. Alleen is de manier waarop hij het verwoordt wel erg doordringend.

Ik ben vooral erg benieuwd naar hoe jullie hier tegenover staan. Ik kan niet nog een groter uiterste zijn. Dat gevoel had ik ook bij zijn vorig artikel ‘Bloed spreekt‘. En! Toch zijn we beste vrienden.

#5 – Rugrats

Gastblogger: TL / Rubriek: Zoete Zwartkijker / Op woensdag

Onlangs sprak ik met een oude schoolvriend. Heeft z’n zaakjes mooi op orde: vaste job, eigen huis, trouwde zo’n jaartje geleden met z’n grote jeugdliefde, die ondertussen enkele maanden zwanger is… Mooi zo! Los van dit rustgevend en van zekerheid doordrenkte leventje, deelde hij wel een huizengrote angst met me: “Vader worden, ga ik dat wel kunnen?”.

Toch even zeggen dat de voortplantingsdrang volledig aan mij voorbijgaat. Mijn familienaam voortzetten, het zegt me niets. Mijn stempel drukken op de wereld? Graag, maar dan liever door wie ik ben en wat ik doe, dan door welk gespuis ik voortbreng. Mijn vader deelde dezelfde gedachte, maar mijn moeder dan weer niet. Plooigedrag van de ouweheer, en TL was zijn deel.

Let op, nuance! De kinderen neven, nichten en vrienden zijn best te genieten, zij het dan in beperkte hoeveelheid. Familiefeesten (jullie weten hoe ik erover denk) waarbij klein grut rolt, kruipt, sleept en holt; dat deugt voor geen meter… Een lunch meepikken bij een vriend waarbij één kleutertje de kamer opvrolijkt, daar kan ik me dan weer wel goed in vinden. Gekrijs en geween, maar niet in koor: toegestaan. Meer niet… en al zéker niet op een familiefeest! En achteraf laat ik het gewoon weer achter. Afgesloten, done, oef, weg stress! Dat een metgezel zich al eens moet terugtrekken om een pagadder te ontdoen van bruingroene smurrie, het maakt me enkel sterker in mijn mening. Ik hoorde ooit eens: a roly-poly chubby cheeked sh*t machine. Ik kon het niet beter verwoorden. Wenende monstertjes waarbij niet te ontwaren valt wat de reden van deze crisis is, ik word er zwetend wakker van. De horror, de gruwel!

Maar deze ongemakken zijn niets vergeleken met de bewegingsbeperking een mens ineens heeft. “Pintje drinken? Sorry man, onze kleinen is weer ziek.”, “Ik zou wel willen hoor, maar ik kan dat kind toch niet meenemen zeker?”, klinkt herkenbaar, toch? Nachtrust neemt af, spanningen in een gezin kunnen al eens hoog oplopen, avondactiviteiten worden tot een minimum herleid. En beide ouders vinden dat ze er moeten zijn voor de jonge spruit, dus worden activiteiten van langer dan anderhalf uur al snel geschrapt. Voor een andere, ook te verdedigen verantwoordelijkheid, klopt! Maar ik schuw ze, moet ze niet hebben.

Wat niet wil zeggen dat mensen met kinderen nu met z’n allen moeten gaan verachten, nee nee. Heel veel respect voor deze mensen! Mensen met karakter en heel veel liefde! Liefde voor elkaar en hun kinderen. Nuttig ook, want het zorgt tenminste voor het hervullen van onze samenleving. Moest iedereen mijn mening delen, zouden we het binnen een 100-tal jaren gehad hebben. Dat de laatste opruimt het licht uitdoet.

Zoals het een steunend kameraad betaamt, stel ik m’n schoolvriend gerust. Een goed man, verantwoord handelend, liefdevol in zijn relatie en rekenkundig in het huishouden: vadermateriaal! De kanttekening die ik hierboven maak, liet ik in mijn tooggesprek maar weg. Laat het hem zelf maar beseffen, de stakker…

“En de liefde die je ervan terugkrijgt man, die onvoorwaardelijke liefde?!”.
Nou… I’m a cat person.

TL

 

Dit is artikel #5 in de rubriek Zoete Zwartkijker op woensdag. Wens je graag alle artikels in deze rubriek te bekijken, dan kan je terecht bij de zoekfunctie onder ‘Zoete Zwartkijker’.

Comments

  1. Ja kids…Het is het mooiste wat er is maar niet voor iedereen. Hoeft ook niet natuurlijk 🙂

    Like

Trackbacks

  1. […] Onverdraagzame buren? No comment! Maar, deze buur uit Arizona had wat te veel commentaar (HLN). De zurigheid druipt ervan. TL – gastblogger in de Zoete Zwartkijker op Yellow Me. – wat vind je hier eigenlijk van? Ik denk even terug aan je artikel: Rugrats. […]

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: