#4 – Zoete Zwartkijker

Bloed spreekt

De weken gaan snel. Het is alweer woensdag en dus tijd voor een nieuw zoet verhaal.
Hebben de vorige artikels je reeds gesmaakt? Zie je de contradictie? Het positivisme dat ik
wil uitstralen met mijn blog versus het grote doemdenken van TL – onze Zoete Zwartkijker.
Dat is nu net de bedoeling.

HEM vertelt: ‘Het is weer zover: familietijd. Een feest? Uiteraard! Zucht…’

Zoete Zwartkijker - TL

Logo Zoete Zwartkijker – TL

Familietijd is voor mij: HAPPY-TIME!
Fantastisch toch: een klein prinsessennichtje dat geboren wordt, een ouderwets grapje van je grootvader waar je toch wel moet om lachen, een succesberichtje van je broer, een slaapwelkus van je mama en papa, een hartverwarmende knuffel van je lief, een etentje met de familie dat helemaal niet verplicht aanvoelt,…

Voor TL is dat duidelijk anders. Bizar?! HEM lijkt te gruwelen bij het woord. Of is het woord ‘gruwelen’ misplaatst? Ik kan dat moeilijk begrijpen,…

… omdat ik een geweldige familie heb!

#4 – Bloed spreekt

Gastblogger: TL / Rubriek: Zoete Zwartkijker / Op woensdag

Het is weer zover: familietijd. De zoveelste nonkel heeft een nieuwe kaap gerond, want de lieve man wordt 60 jaar. Een feest? Uiteraard! Zucht…

Eerst en vooral ken ik de man in kwestie amper. Om de 4 jaar eens een begrafenis samen doorworstelen of aanwezig zijn op hetzelfde familiefeest van een van die andere nonkels, meer niet. Vraag me niet wat zijn beroep is, zijn passie, zijn levensvisie; ik weet van niets, en wens dat eigenlijk ook zo te houden. Maar z’n favoriete neefjes (say what?) mochten zeker niet ontbreken, dus daar gaat een mooie lentezondag. Want dat hoort zo: zondagmiddag opofferen om in een feestzaal een verre nonkel te vieren. Dat is wat familie moet doen, ook als men elkaar amper kent. Familie, die gruwelijke verplichting.

In samenspraak met een van de nonkels wordt samengelegd voor een golfreisje voor het feestvarken. Nog een geluk dat voor een gezamenlijk cadeau gekozen wordt; net als vele andere van de “favoriete neefjes” heb ik geen idee wat te kopen of te geven aan dit verre familielid. En meteen wordt me een passie van deze nabije onbekende duidelijk. Golfen. Dan toch nuttig, zo’n verspilde zondagmiddag. Nuja, “nuttig”.

Verwelkoming, steeds pijnlijk. Naar gewoonte kom ik te laat op zo’n zaken. En niet eventjes te laat, SERIEUS te laat. Verwensende blikken van de ouders, rollende ogen van mijn broer en uiteraard weer traditionele commentaar van de grootouders op mijn kledij. Zo’n dag zal het dus worden, de toon is gezet. Ik meen direct op mijn doel af te gaan en mijn teerbeminde nonkel de hand te schudden en te feliciteren met zijn verjaardag. Een verplicht, sociaal aanvaardbaar mopje over “goh, een jaartje dichter bij de dood” valt op een koude steen. Niemand? Nope, zelfs geen gegrinnik. Misschien wel bij mijn broer, maar om mij een loer te draaien schudt hij verontwaardigd het hoofd. Genietbaar toch, zo’n familiezondag.

Het eten wordt verplicht naar binnen gewerkt. En die woorden mag je letterlijk nemen; het is werken hoor! Want zoals het in zulke feestzalen vaak gaat, is de kok een veredeld militair keukenhulpje, perfect geschoold om “eten” op de borden te geven. Culinaire maaltijden moet je nu niet verwachten op zo’n feesten, maar van een werkelijk verkracht stukje droog lamsvlees wordt een mens toch echt niet vrolijk. Ook niet op een zondag. Met de familie. Golfen kan dan wel de mans passie zijn, hij is het levende bewijs dat golfen toegankelijker wordt voor de “gewone man”. Want budget voor een lekker wijntje om “den boef” mee door te spoelen was er ook al niet. Dan maar water. “Neen meneer, enkel spuitwater”, klinkt het. Kalm blijven, kalm blijven…

Het dessert smaakt dan weer wél! Ik ben een simpele gourmand, de bediening komt aandraven met ijscoupes voor de hele familie. Vettig en zoet, het zijn mijn grote culinaire passies die samenkomen in een heerlijke bol ijscrème. Mijn broer is geen liefhebber en kapt de helft van zijn dessert bij dat van mij. Misprijzende blikken van mijn ouders zijn mijn deel, vanwege het niet te accepteren gedrag. Het deert me niet, eten die handel!

En dan het afscheid. Pijnlijk sarcastisch. “Binnenkort eens een pint gaan pakken met de neven he, kerel!”. Tuurlijk man… When pigs fly! In m’n eentje op een terrasje ja, met een plat watertje. En eventueel nog een ijsje erbij.

TL

 

Dit is artikel #4 in de rubriek Zoete Zwartkijker op woensdag. Wens je graag alle artikels in deze rubriek te bekijken, dan kan je terecht bij de zoekfunctie onder ‘Zoete Zwartkijker’.

 

Comments

  1. Grappig dat van je broer dat een deel van zijn dessert bij jou kapt 🙂

    Liked by 1 persoon

  2. Ik vind het heerlijk, de manier waarop je schrijft. Langs de andere kant vind ik het ook wel jammer voor jou dat je je familie niet kan waarderen. Ook al heb ik geen idee waarom of hoe of wat en gaat me dat ook totaal niet aan. Familie is toch wel erg belangrijk in het leven, ook al kies je ze niet zelf. Sterkte bij de komende familiefeesten toch maar!!

    Liked by 1 persoon

Trackbacks

  1. […] TL wenst anoniem te blijven maar weet ons elke week opnieuw te verblijden met een zoet artikel in ‘De Zoete Zwartkijker’. Zijn artikels staan haaks op het positivisme dat ik met mijn blog wil uitstralen. Die contradictie […]

    Like

  2. […] Ik kan niet nog een groter uiterste zijn. Dat gevoel had ik ook bij zijn vorig artikel ‘Bloed spreekt‘. En! Toch zijn we beste […]

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: